VAROLUŞSAL KORKU YALNIZLIK

Yalnızlıkta diğer varoluşsal korkularımız olan ölüm ,özgürlük ve anlam arayışı gibi, sadece varolduğumuz için yani yaşadığımız ve bilinç sahibi olduğumuz için her insanın yaşadığı bir korkudur.Yalnızlığımız doğumumuzla birlikte, göbekbağımız kesilip,anneyle fiziksel bağımız koptuğu an başlar…Sonrası hep bağlanma arayışıyla geçer…Önce anneye, sonra arkadaşlara, sonra karşı cinse, sonra evladına…BEBEKLİK döneminin bitimiyle anne yalnızlığa yetmemeye başlar… ÇOCUKLUK dönemiyle birlikte, bu kalabalık yalnızlığa arkadaşlar kabul edilir…ERGENLİK dönemiyle birlikte, arkadaşlarda yetmez artık yalnızlığa, kalabalığa karşı cins de eklenir…Ama yalnızlık hala orda durmaktadır…GENÇLİK döneminde belki kendimizden bir parça dünyaya getirirsek daha az yalnız hissederiz deriz ,bir de bebek dünya ya getiririz…Yalnızlık artık daha kalabalıktır ama hala orada durmaktadır…Sonra bir kısır döngü başlar….Daha çok arkadaş edinir, daha çok çocuk yapar, daha çok duygusal ve cinsel ilişki yaşarız….Aile kavramı daha çok önem kazanır…Anne babamızı kaybetmekten korkarız, eşimizden sevgilimizden ayrılmaktan,çocuklarımızın yuvadan uçmasından korkmaya başlarız…Başlangıçta sadece yalnızlıktan korkarken artık korktuğumuz ne çok şey vardır…Yalnızlık korkusuyla sarıldığımız herkesin en az bizim kadar zayıf ve aciz olduğunu anladığımızda, kalabalıktaki yalnızlığımızı farkederiz…Eğer yalnızlığın dışsal değil, içsel bir durum olduğunu anlayamazsak, bu kısır döngüde hayatımızın sonuna kadar takılı kalırız…

Peki ya YALNIZLIĞIMIZLA YÜZLEŞİRSEK…Elbette sosyal canlılarız.Kabul görme,onaylanma, ait olma, sahiplenme, üreme ihtiyacımız var…Dinlemeye ihtiyacımız var,herkesin aynı hayatta olduğunu anlamamız için…Anlatmamız lazım, anlaşılmaya ihtiyacımız olduğu için…Hayatın yükünü paylaşmamız lazım, hafiflemek için…Ama kimse seni tam anlamıyla anlayamayacak, sende onları ve kimse taşıdığın yükü tamamen senden alamayacak…Doğarken yalnızsın,doğururken yalnızsın,yanında ebeler olsa da ACI SENİN, başını yastığa koyduğunda yalnızsın, yanında eşin olsa da ACI SENİN, ölürken yalnızsın sevenlerin, ailen, doktorlar başında olsa da ACI SENİN…Yani yalnızlıktan kaçamazsın ,O SENİN ellerin gözlerin, O SENSİN .Ve yalnızlıkla yüzleştik… Şimdi sırada YALNIZLIKLA BARIŞMAK var…Onu kabul edip başını okşadığında, senden bir sen daha doğar…Yalnızlık kalabalıktır….Artık annen, baban,evladın, arkadaşın ,eşin sensin…Yine etrafında insanlar olacak, yine tekbaşına kaldığın zamanlar olacak ,ama sen artık yalnızlıktan korkmayacaksın…Her korku gibi yalnızlık korkusu da yüzleşince seni terketti…

Kendinden kendine yolculuktur yalnızlık…Kendinden yola çıkıp, yolda kendini kaybettiğini sandığın ,7 vadiden geçip kaf dağını aştığın ,yolun sonunda aradığın anka kuşunun kendin olduğunu anladığın, yine kendine vardığın yoldur yalnızlık…. Kendini keşfedip, potansiyelini gerçekleştirdiğin, yaşam amacını bulduğun yerdir yalnızlık…Yalnızlığından korkma…Yalnızlığını sev…O SENİN…O SENSİN…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir